Louise Pearce’ün telefonu çaldığında, tüm meskeni baştan aşağı temizlemiş, rahatlamak için televizyon izliyordu. 2024 yılının şubat ayında birinci yarıyıl tatilinin gece yarısını şimdi geçmişti.
Louise, saatler evvel hastaneden ortanca oğlu Charlie ile konuta dönmüş, kocası Gary’yi en küçük oğulları olan sekiz yaşındaki Thomas’ın kimi testleri yapılırken yanında bırakmıştı. Telefonun öbür ucundaki Gary panik içindeydi: “Louise, geri gelmelisin. Taramada bir şey buldular” dedi.
“Midem bulandı…. En büyük oğlum 23 yaşındaki Josh, Charlie’ye bakarken ben de hastaneye gittim. Dehşete kapılmıştım” diyen Louise şunları söyledi:
“Thomas’ı doktora birinci götürdüğümde Ocak 2024’tü. Olağandan daha yavaş konuşmaya başladığını fark ettim. Söylediği her şey pek anlaşılırdı, yalnızca bir cümle kurması çok uzun sürüyordu. Lakin aile doktorumuz endişelenmedi. Thomas’ın işitmesinde de kimi problemler vardı, doktor bunun kulaklarının tıkalı olmasından ve konuşmasını etkilemesinden kaynaklanabileceğini söyledi. Kulaklarını temizlettirdik ancak hiçbir değişiklik olmadı.”
ELİ TİTREMEYE BAŞLADI, OYUNCAKLARIYLA OYNAMAKTA ZORLANIYORDU
Thomas giderek daha fazla sonlanıyordu. Rastgele bir ülkenin bayrağını tanıyabilen, kardeşleriyle ya da okul arkadaşlarıyla birlikte olmayı seven zeki bir çocuğun artık âlâ konuşamaması ailesine hiç mantıklı gelmiyordu.
Metro.UK’e konuşan Louise, “Doktoru gördükten üç hafta sonra, sağ eli titrediği için oyuncağıyla oynamakta zorlandığını gördüm. Bu durum yavaş konuşmasıyla birleşince beni endişelendirdi ve acil servisi aradım. Sorularını yanıtladıktan sonra MRI taraması için yönlendirildik. İki hafta ve daha fazla testin akabinde Gary beni hastaneden aradı ve sonuçları almak için geri dönmemi istedi” dedi.
ZALİM HASTALIK ORTAYA ÇIKTI: YÜKSEK DERECELİ VE AGRESİF
Thomas’ın konuşmasını, yürümesini, yemek yemesini ve nihayetinde hayatını yavaş yavaş elinden alacak zalim bir hastalığı olduğu ortaya çıktı; bazal ganglionlarında, her iki talamisinde, sol temporal lobunda, frontal lobunda ve üst beyin sapında berbat huylu beyin tümörleri vardı.
Doktor şöyle açıkladı: “Lafı dolandırmayacağım. Yüksek dereceli ve agresif. Örneği ileri testler için Great Ormond Street Hastanesi’ne göndereceğiz.”
Aile büsbütün şok olmuştu. Söylenenlere inanamıyorlardı, uyuşmuşlardı. Thomas’a başında bir kitle olduğunu ve bu yüzden elinin ve konuşmasının etkilendiğini söylediler. Küçük çocuk pek bir şey söylemedi, yalnızca söylenenleri kabul etti.
Ancak ailenin yeniden de umudu vardı; kitlenin etrafında şişlik yoktu, bu yüzden acil olmadığı söylendi.
Aile, öbür kanserlerde olduğu üzere ameliyatın mümkün olabileceğini ve genetik mutasyonları belirlemek için yapılacak bir biyopsinin Thomas’ın bir klinik araştırmaya uygun olduğu manasına gelebileceğini düşündü. Lakin ne yazık ki her iki bahiste da ‘hayır’ yanıtı aldılar.
‘THOMAS’IN EN FAZLA BİR YILI VAR’
Beyin tümörü bulunduktan iki hafta sonra birinci biyopsi sonuçları çıktığında danışman, aileye şunları söyledi: “Bunu size yalnızca Google’da arayacağınızı bildiğim için söylüyorum. Thomas’ın en fazla bir yılı var. Ona biraz radyoterapi verebiliriz, bu da size biraz daha vakit kazandırabilir lakin tavsiyemiz yapabiliyorken hoş şeyler yapmanız.”
“Haber o kadar açık bir formda verilmişti ki inanamadım. Sıhhat gruplarının bunu her gün yaptığını anlıyorum, lakin bunun birinin çocuğu olduğunu ve ailesine öleceğini söylemenin hakikaten güç olduğunu unutmamalılar. Biz yalnızca küçük oğlumuzu bir gün ya da bir saat daha hayatta tutmak için elimizden geleni yapmak istedik” diyen Louise haberi aldıkları günü şu sözlerle anlattı:
“Gary bizi konuta bırakırken yolcu koltuğunda sessizce hıçkıra hıçkıra ağladım ve tüm bunları sindirmeye çalıştım. Ondan sonrası tam bir kasırgaydı. Neler olduğunu anlamak ve daha fazla bilgi edinmek istedik, bu yüzden internette araştırma yaptık. Birleşik Krallık’ta yılda yaklaşık 40 çocuğa yaygın orta sınır gliomu teşhisi konulduğunu öğrendik. Yalnızca %10’u iki yıl yahut daha uzun mühlet hayatta kalabiliyordu. Beyin tümörleri çocuklarda ve 40 yaş altındakilerde en çok öldüren kanser tipiymiş.”
HAFTA İÇİ HER GÜN 30 TIP KEMOTERAPİ GÖRDÜ
Louise, teşhisten sonra, University College London’da altı hafta boyunca hafta içi her gün 30 cins radyoterapi görürken Thomas’ın yanında olmak için işinden müsaade aldı. Hafta sonları konuta dönebiliyorlardı. Sonraki beş ay boyunca aile ellerinden geldiğinde onlara verilen tavsiyeye uymaya ve ‘güzel şeyler yapmaya’ karar verdi.
Thomas hayvanları seviyordu, bu yüzden her hafta sonu farklı bir yeri ziyaret ettiler: Londra Hayvanat Bahçesi, Sea Life, Bournemouth’daki Oceanarium, Marwell Hayvanat Bahçesi, Paulton’s Park ve haziran ayında Beyin Tümörü Yardım Kuruluşu tarafından düzenlenen bir aile günü için Paignton Hayvanat Bahçesi’ne gittiler.
Nisan ayından itibaren Thomas çok yorulduğu için tekerlekli sandalye kullandı lakin tekrar de Madame Tussauds, Tower Bridge, The London Eye, Center Parcs, Alton Towers, Butlins ve Hamleys’e gidebildiler.
YEMEK YİYEMİYOR, OKULA GİDEMİYORDU
Thomas bu şartlar altında elinden gelenin en düzgününü yaptı, fakat yemek yiyememesi ve beslenme tüpü takmak zorunda kalması onu çok üzüyordu. Okula fazla gidemedi, okulunu ve arkadaşlarını hakikaten özledi. Lakin tümörü hakkında hiç soru sormadı; ona hala orada olduğunu söylediler ve o da bunu kabul etti.
Saçlarını kaybetti ve her kemoterapi döngüsünde trombosit transfüzyonu yaptırmak zorunda kaldı. Birincisi anafilaktik şoka neden olmuştu, bu yüzden tekrar olmasından çok korkuyordu.
LİMONATA STANDI KURDU, DAYANAK YAĞDI
Thomas’ın olumlu anıları da vardı. Meskenin dışında bir limonata standı kurmaya karar verdi. YouTube’da gördüğü bir şeyden ilham almıştı, annesi de mahallî topluluk Facebook kümesine bir ilan koyarak yoldan geçenlerin gelip limonata almalarını istedi.
Gelen takviye inanılmazdı, yüzlerce insan limonata almak için standa uğradı. Bu olay mahallî gazetede de yer aldı, böylelikle beşerler Thomas’ı tanımaya başladı. Bu da onu ünlü hissettirdi ve Thomas buna bayıldı.
OMURGASINA VE BEYİN SAPINA YAYILMIŞTI
12 Eylül’deki yeni MRI taraması, tümörün omurgasına ve beyin sapına yayıldığını gösterdi. Hastane yapabilecekleri öbür bir şey olmadığını söyledi ve tüm tedaviyi durdurdu. Bu mühlet zarfında Thomas pek bir şey yapamadı.
Thomas bu süreçten sonra yalnızca dokuz hafta daha yaşayabildi. Ağrıları denetim altında tutuluyordu lakin tedavi olamıyordu. Küçük Thomas 16 Kasım 2024’te huzur içinde hayata veda etti.
‘YİNE DE ŞANSLI OLDUĞUMUZU DÜŞÜNÜYORUM’
Thomas, yaşadığı her şeyden sonra hastanede olmak istemiyordu. Konutta olmak istiyordu ve bu da onu salona yerleştirebileceğimiz ve kardeşlerinin istedikleri vakit onu görebilecekleri manasına geliyordu.
Louise, “Seçme talihine sahip olmak çok değerli. Ne istediğimizi biliyorduk ve bizim için en uygun olanı seçebildik. Tüm bunlar boyunca memnun olması beni rahatlatıyor. Yeniden de çok şanslı olduğumuzu düşünüyorum zira herkes bu bakımı alamıyor, aldığımız palyatif bakım harikaydı. Çocuklarda beyin tümörleri konusunda farkındalık yaratmak bizim için kıymetli, umarım bir gün tedavi bulunur ve öteki hiçbir aile çocuğunu kaybetmenin acısını yaşamaz. Thomas çok mertti ve insanların onu bu türlü hatırlamasını istiyoruz” dedi.